|
Ağzıma attığım her
lokma düğümleniyor sensiz,
Körpe yalnızlar yaşıoyrum sayende,
Kıvranıyorum belki de,
İki kat fazla duyuyorum kalp atışlarımı,
Sanki zehirle bulanmış bir çubuğu batırmışlar yüreğime..
Kaybolmuş günlerin yasını tutmak kalmış artık bana.
Bir beklentisi olmayan insanın hayata sırt çevirmesi gibi arkamı
dönmüşüm olmadığın yere,olmadığın ana,sensizliğin adına,
Bir yol tutturmuşum gidiyorum kendimce,
Laf aramızda bizim köyde buna hayat diyorlar.
|
